vrijdag 13 oktober 2017

Pabou "Napoo" and the Franco-Prussian War (1870)


Pieter Hendrik "Pabou" Brusten

A little while ago I found a very small article in the newspaper "Yorkshire Evening Post" of March 19, 1936. In fact this article was placed in the newspaper by my great-grand aunt Ann Crowther, one of the sisters of great-grandpa Marcel Brusten. After all the research I have been conducting on the entire Brusten family, aunt Ann is one of the few relatives I actually still know quite little about.

In her newspaper post, aunt Ann wanted to explain the meaning and origin of the word "Napoo". Aunt Ann wrote the following: "My father, during the Franco-Prussian War of 1870, was in the Belgian Army and was stationed at Mons. According to his statement, the patois used by the Walloons round about Mons, make "il n'y a plus" meaning "there is no more" into "Nyapo", which the British Tommy would easily make into "Napoo". This is easily understood by anyone speaking French. (Mrs.) M. Crowther (nee Brusten), Leeds"

I found this small article interesting for a number of reasons, one of them obvioulsy being the etymological background of a word which I didn't even know existed in the English language. When I asked our cousin, Mark Burgess, if he could tell me what the word "napoo" means, he looked it up in English dictionaries and told me this word is seldom used or known nowadays. It has been most used between 1914 and 1970. It can be military slang for "to finish", "end" or "kill off". Cousin Mark also told me that, also according to dictionaries, the word "napoo" represents a pronunciation of the French phrase "il n'y en a plus" or "il n'y a plus", meaning "There is no more". So at least the explanation great-great-grandfather "Pabou" gave to explain the origin and meaning of the word "napoo" corresponds to what dictionaries have to say about it.

Actually, I also wasn't familiar with the word "patois" which again sounds more French than English. That word I looked up and it means "non-standard speech or language". In this case it would have meant the dialect of the Walloons living in the Mons region. Mons is a city in the Southern part of Belgium along the E19 highway from Brussels to Paris. Actually it's situated quite closely to the French border.

Probably the most interesting fact I learned from this little article is that great-great-grandpa Pabou was stationed at Mons during the Franco-Prussian War of 1870. In July 1870, France had declared war on the German Kingdom of Prussia and both countries started to mobilise their troops. Also Belgium mobilised its troops in fear of being invaded by either side and decided to set-up an Army of Observation of 55,000 men tasked with defending the national borders. Eventually neither France, nor Prussia attacked Belgium, probably because neither wanted to take the risk of violating the Treaty of London of 1839 in which the signatory powers, including the United Kingdom, comitted to guarding the neutrality of Belgium in the event of an invasion.

I will try to get my hands on the service record of Pabou, which will require a trip to Brussels. If I manage to find anything, no doubt you will read about it here!






*

*        *


Pieter Hendrik "Pabou" Brusten

Een tijdje geleden kwam ik een klein krantenartikeltje tegen in de "Yorkshire Evening Post" van 19 maart 1936. Het artikeltje werd in de krant geplaatst door mijn overgroottante Ann Crowther, één van de zussen van overgrootvader Marcel Brusten. Na al het onderzoek dat ik heb verricht naar de Brusten familie is tante Ann nog één van de weinige familieleden waar ik redelijk weinig informatie over heb.

In haar artikeltje legde tante Ann de betekenis en de oorsprong van het Engelse woord "Napoo" uit. Tante Ann schreef het volgende: "Tijdens de Frans-Pruisische oorlog van 1870, was mijn vader in het Belgisch leger en was hij gestationeerd te Bergen. Volgens zijn verklaring vormde het patois dat werd gebruikt door de Walen in de buurt van Bergen "il n'y a plus" wat betekent "er is geen meer" om tot "Nyapo", wat de Britse Tommy eenvoudig zou omvormen in "Napoo". Dit wordt zonder moeite verstaan door eenieder die Frans spreekt. (Mevr.) M. Crowther (geboren Brusten), Leeds"

Ik vond dit klein artikel interessant om verschillende redenen; de eerste zijnde vanzelfsprekend  de etymologische achtergrond van een woord waarvan ik niet eens wist dat het bestond. Wanneer ik onze neef, Mark Burgess, vroeg of hij me kon vertellen wat het woord "napoo" betekent, zocht hij het op in Engelse woordenboeken en vertelde me dat dit woord tegenwoordig nog maar zelden wordt gebruikt of gekend is. Het werd vooral gebruikt tussen 1914 en 1970. Het kan een militaire uitdrukking zijn voor "afsluiten", "eindigen" of zelfs "doden". Neef Mark vertelde me ook dat, ook volgens woordenboeken, het woord "napoo" een uitspraak weergeeft van "il n'y en a plus" of "il n'y a plus", wat betekent "Er is geen meer". Alzo blijkt dat de uitleg die over-overgrootvader "Pabou" gaf aan de oorsprong en betekenis van het woord "napoo" tenminste overeenstemt met de verklaring die woordenboeken eraan geven.

In feite was ik ook niet vertrouwd met het woord "patois" dat opnieuw meer Frans klinkt dan Engels. Dat woord heb ik opgezocht en het betekent "niet-standaard spraak of taal". In dit geval werd het dialect bedoeld van de Walen die in de buurt van Bergen woonden. Bergen is een stad in het zuiden van België, gelegen langs de E19 autosnelweg van Brussel naar Parijs. In feite is deze stad redelijk dicht gelegen bij de Franse grens.

Het allicht meest interessante weetje uit dit kleine artikel is allicht het feit dat over-overgrootvader Pabou gestationeerd was te Bergen tijdens de Frans-Pruisische oorlog van 1870. In juli 1870 had Frankrijk de oorlog verklaard aan het Duitse Koninkrijk van Pruisen en beiden landen begonnen met het mobiliseren van hun troepen. Ook België mobiliseerde het leger uit angst voor een invasie door één van beide buurlanden en richtte een waarnemingsleger in van 55.000 mannen die gelast waren met het bewaken van de landsgrenzen. Uiteindelijk viel noch Frankrijk, noch Pruisen België aan, waarschijnlijk omdat geen van beiden het risico wou nemen van de schending van het Verdrag van Londen van 1839 waarin de verdragsstaten, inclusief het Verenigd Koninkrijk, zich ertoe verbonden de neutraliteit van België te zullen bewaken in het geval van een invasie.

Ik zal trachten om het legerdossier van Pabou te pakken te krijgen, wat een uitstap naar Brussel nodig zal maken. Als ik iets vind, zal je er ongetwijfeld hier over lezen!


zaterdag 12 augustus 2017

Reunion plan (1947)


Today being a day of Brusten family members coming together, this seemed like the appropriate occasion to include a little article that was published in May 1947 in the English newspaper Yorkshire Evening Post. The article refers to great-grand uncle Jean Hypolite Brusten and his family. 


Reunion Plan

When a refugee from Belgium in
the 1914 war, Mr. Brusten took an
active interest in the 10th South-West
Leeds Troop at Wortley. Tomorrow
night the troop will hold a reunion
for the Brustens at the Church of the
Ascension Sunday School, Silveroyd.
The Brustens live in the Antwerp
suburb of Kiel and had three sons 
and a daughter. One son was killed 
in a concentration camp during the
war. Yolanda, the daughter, went to
meet the troops relieving Antwerp
met and fell in love with a young
Engineer, and is now Mrs. Brown, of
Yarmouth.


I am not entirely sure, but I guess the 10th South-West Leeds Troop was a Scouts Group. While I wasn't able to find a place called Silveroyd, I did come across a neighbourhood to the southwest of Leeds called Silver Royd. Presumably that is where the reunion was organized.




*

*       *



Aangezien vandaag een dag was waarop Brusten familieleden samen kwamen voor een reunie, leek dit een uitgelezen ogenblik om een klein artikel te vermelden dat in mei 1947 werd gepubliceerd in de Engelse krant de Yorkshire Evening Post. Dit artikel verwees naar overgrootnonkel Jean Hypolite Brusten en zijn gezin. 


Reunie Plan

Als Belgische vluchteling tijdens
de oorlog van 1914, werd Mr. Brusten 
actief geïnteresseerd in de 10de South-West
Leeds Troop te Wortley. Morgenavond
zal de Troop een reunie houden
voor de Brustens bij de Church of the
Ascension Sunday School, Silveroyd.
De Brustens wonen in het Antwerpse
stadsdeel het Kiel en hadden drie zonen
en een dochter. Eén zoon werd gedood
in een concentratiekamp tijdens de
oorlog. Yolanda, de dochter, ging
de troepen ontmoeten die Antwerpen bevrijdden 
en ontmoette en werd verliefd op
een jonge ingenieur, en is nu Mevr. Brown,
van Yarmouth.


Ik ben niet helemaal zeker, maar ik veronderstel dat de 10de South-West Leeds Troop een Scouts groep was. Hoewel ik geen plaats heb kunnen vinden die Silveroyd heet, ben ik wel een buurt tegengekomen die Silver Royd heet en die ten zuidwesten van Leeds gelegen is. Allicht is dat de plaats waar destijds de reunie heeft plaatsgevonden.

donderdag 6 juli 2017

Lambert and Harry Brusten (father and son)

I'm really happy that a family member, Martine Brusten, has sent me some gorgeous pictures of her grandparents, Lambert Brusten and Alda Maesen, and her parents, Harry Brusten and Maria Devos.
 
Lambert was already briefly mentioned in this blog in 2009; that message you can find here. Lambert was a first cousin of my great-grandfather, Marcel Brusten.
 
Lambert was first married to Gertrudis Rouwet. If I understood correctly, they had three sons together: Jan, Mathieu (Thieu) and Jozef (Jef).
 
Birth record of Mathieu Brusten
 
From the second marriage of Lambert Brusten with Alda Maesen a fourth son, Harry Brusten, was born in 1924 in the village of Bree. A very beautiful family portrait of the family of Lambert is shown hereafter.

Lambert Brusten with his four sons and his second wife, Alda Maesen

So far I found out that Alda died in 1977 in the village of Zonhoven at the age of 82. Jan died in 1981 at 63 years of age and Thieu died in Maasmechelen in 1991 at the age of 76. At the time of his death, he was widower of Thea Steyvers.

Harry Brusten married in 1954 in the Belgian village of Kortenaken with Maria Devos.


Marriage of Harry Brusten and Maria Devos

During his military service, Harry was stationed in the German village of Euskirchen, where the following picture was taken.

Harry Brusten in Euskirchen

Harry and Maria had three children: Marc Brusten, Jo Brusten and Martine Brusten. Harry died in March 1992 at the age of 67 and he was burried in the city of Hasselt.



Harry Brusten


I would like to take this opportunity to express my sincere gratitude to Martine Brusten for sending me this really nice set of pictures!









*
 
 
*                  *







Tot mijn grote genoegen heeft een familielid, Martine Brusten, mij enkele prachtige foto's toegezonden van haar grootouders, Lambert Brusten en Alda Maesen, en haar ouders, Harry Brusten en Maria Devos.
 
Lambert werd in 2009 al eens vermeld in deze blog; dat bericht kan je hier terugvinden. Lambert was een neef van mijn overgrootvader, Marcel Brusten.
 
Lambert was aanvankelijk gehuwd met Gertrudis Rouwet. Als ik het goed heb begrepen kregen zij samen drie zonen: Jan, Mathieu (Thieu) en Jozef (Jef).
 
Geboorteakte Mathieu Brusten
 
Uit het tweede huwelijk van Lambert Brusten met Alda Maesen werd nog een vierde zoon, Harry Brusten, geboren in 1924 te Bree. Een prachtig familieportret van het gezin van Lambert wordt hierna weergegeven.

Lambert Brusten met zijn vier zonen en zijn tweede echtgenote, Alda Maesen

Tot nu toe weet ik dat Alda overleed in 1977 in Zonhoven op 82-jarige leeftijd. Jan overleed in 1981 op 63-jarige leeftijd en Thieu overleed in Maasmechelen in 1991 op 76-jarige leeftijd. Hij was weduwenaar van Thea Steyvers.

Harry Brusten huwde in 1954 te Kortenaken met Maria Devos.


Huwelijk van Harry Brusten en Maria Devos

Tijdens zijn legerdienst was Harry gestationeerd in het Duitse Euskirchen, waar onderstaande foto werd genomen.

Harry Brusten in Euskirchen

Harry en Maria kregen drie kinderen: Marc Brusten, Jo Brusten en Martine Brusten. Harry overleed in maart 1992 op 67-jarige leeftijd, en werd begraven te Hasselt.


Harry Brusten

Bij deze wens ik Martine Brusten van harte te bedanken voor het bezorgen van deze prachtige reeks foto's!

zaterdag 10 juni 2017

The newspaper of aunt Helena

I came across this picture of great-grand aunt Helena Brusten reading a newspaper. I'm not sure who the lady on the right is. It might have been a friend or maybe her sister-in-law. I would really like to know when this picture was taken. It looks like they were sitting on the beach and it must have been quite warm outside looking at their clothes...




I have tested the capabilities of my scanner by scanning the newspaper in the picture at a very high resolution and then enhancing the image with image processing software. Part of the main title is really clear now "backs the labour government". Other than that it's really difficult to read anything but the name of this British newspaper "Daily Herald". The Daily Herald was published on a daily basis from 1912 to 1964.
 
 
 
Further the front page seems to show a record with a big number 45. I assume it must have been a 45 rpm record. While 45 rpm records were first introduced in the very late 1940's, they only became very popular in the 1950's, so this picture must have been taken after WWII.
 
Finally, all I could identify on this front page is somehting that looks like a blimp or a zeppelin and in the lower right corner a vintage looking add for, I think, a washing machine with a brand name ending in "MASTER". I'll take a look in the UK Trademark register to see if I can find any leads there.
 
So, based on all of the above, my best guess is that this picture was probably taken in a spring or summer month, somewhere in the 1950's or the early 1960's.
 
This type of detective work is so much fun... Anyone else has any tips?
 
 
 
 
 
*
 
*            *
 
 
 
 
Ik kwam deze foto tegen van overgroottante Helena Brusten die een krant leest. Ik weet niet wie de dame rechts is. Het kan een vriendin zijn geweest, of misschien wel haar schoonzus. Ik zou erg graag willen weten wanneer deze foto werd getrokken. Ze zaten blijkbaar op het strand en, afgaand op de kledij, moet het redelijk warm zijn geweest...




Ik heb de mogelijkheden van mijn scanner eens getest door de krant op zeer hoge resolutie in te scannen en dan het beeld te verbeteren met software. Een gedeelte van de hoofdtitel is erg duidelijk nu "backs the labour government". Verder is het zeer moeilijk om nog iets te kunnen lezen, behalve de naam van de Britse krant "Daily Herald". De Daily Herald werd dagelijks gedrukt van 1912 tot 1964.
 
 
 
Verder toont de voorpagina een plaat met een groot cijfer 45. Ik veronderstel dat het een 45 toeren per minuut plaat was. Terwijl 45 rpm platen voor het eerst werden geïntroduceerd op het einde van de jaren 1940, werden ze pas echt populair in de jaren '50. Deze foto werd daarom waarschijnlijk genomen na WOII.
 
Tenslotte kan ik op de voorpagina enkel nog een luchtschip of zeppelin ontwaren en in de rechter benedenhoek een vintage uitziende advertentie voor, ik denk, een wasmachine met een merknaam die schijnt te eindigen op "MASTER". Ik zal nog eens kijken of ik in het Britse Merkenregister nog enige aanknopingspunten kan vinden.
 
Dus, gebaseerd op al het voorgaande, is mijn beste gok dat deze foto waarschijnlijk werd genomen in een lente- of zomermaand ergen in de jaren '50 of het begin van de jaren '60.
 
Deze soort van detectivewerk is echt wel leuk... Heeft er nog iemand enige tips?

maandag 5 juni 2017

Tracking down Aunt Regina - Part 4

 
After writing three blog posts relating to my search for information on great-grand aunt Regina, I didn't think I would have any new finds any time soon. Of course, while doing genealogy research, there might always be a surprise just around the corner. I sure was happy when I came across a 1909 wedding announcement relating to the upcoming marriage between aunt Regina and a man named Petrus Johannes Deckers. For a second this had me confused, because all my records and the family stories say that aunt Regina was married to uncle Angelo Andreoli and moved with him to Massachusetts.
 
Then I remembered that, about ten years ago, cousin Josee Tyerman, who lived in the United Kingdom, had told me over the phone that aunt Regina had first been briefly married a man with Dutch roots, but she didn't remember his name. This marriage didn't last and aunt Regina remarried with uncle Angelo.
 
I need to do some further research and am waiting for more records to become publicly available, however, I did learn already that aunt Regina was a hairdresser in 1909, while her future husband, Petrus, was a baker living in the Belgian city of Antwerp. I don't know the reason for their divorce or how long exactly the marriage lasted. I do know that, twelve years after her first marriage, aunt Regina emigrated with her second husband to the United States in 1921, so that was only a few years after the Great War had ended.  
 
I mentioned in a previous blog post that Aunt Regina and Uncle Angelo were living in a brick house close to the harbour. I did a little bit more research on their Boston residence and neighbourhood. Their house in East 5th Street was owned by a man named Daniel Marotta. While uncle Angelo was born in northern Italy, he and aunt Regina didn't end up in the most Italian part of Boston, which was North Boston. In fact they lived in South Boston in a mainly Irish neighbourhood.


Boston residence of Aunt Regina Andreoli (in the middle)
 
The streetcar drove through East Fourth Street, so it took just a short walk to get there. A grocery store with horse-drawn delivery wagons was located in East Fifth Street. Today, also the big buildings of the South Boston Power House of the Edison Electric Illuminating Company still exist, right next to the water and at a five minutes walk from where aunt Regina lived.

Detail of the old South Boston Power House
Probably Aunt Regina and Uncle Angelo spent time on nearby City Point Beach and went to have a look at Castle Island. I can only imagine the things they saw and did during their years living in Boston. It must have been a vibrant city, also back then. I really believe they must have enjoyed their time in Boston, before they moved to Worcester...
 
 
 
 
*
 
*       *
 
 
 
 
Nadat ik reeds drie blogberichten heb geschreven betreffende mijn zoektocht naar informatie over overgroottante Regina, dacht ik niet gauw op nieuwe vondsten te zullen stoten. Natuurlijk, tijdens stamboomonderzoek, kan er altijd een verrassing om de hoek liggen. Ik was in elk geval blij wanneer ik op een huwelijksaankondiging stootte van 1909 betreffende het nakende huwelijk tussen Regina en een man die Petrus Johannes Deckers heette. Dit bracht me wel even in de war want alle documenten en familieverhalen tot nu toe toonden aan dat tante Regina was gehuwd met nonkel Angelo Andreoli en met hem naar Massachusetts in de Verenigde Staten was verhuisd.
 
Toen herinnerde ik met echter dat, ongeveer tien jaar geleden, nicht Josee Tyerman, die in het Verenigd Koninkrijk woonde, me over de telefoon heeft verteld dat tante Regina eerst kortstondig gehuwd was met een man van Nederlandse afkomst, maar ze herinnerde zich zijn naam niet meer. Dit huwelijk hieldt niet stand en Regina huwde daarna met nonkel Angelo.
 
Ik moet nog verdere opzoekingen doen en wacht op het publiek worden van bepaalde akten, echter, ik leerde inmiddels wel dat tante Regina in 1909 kapster was, terwijl haar toekomstige echtgenoot een bakker was die in Antwerpen woonde. Ik ken niet de oorzaak van hun echtscheiding of hoe lang het huwelijk heeft geduurd. Ik weet wel dat, twaalf jaar na haar eerste huwelijk, tante Regina emigreerde met haar tweede echtgenoot naar de Verenigde Staten in 1921, dus dat was slechts enkele jaren na het einde van de Grote Oorlog.  
 
Ik vermeldde in een vorig blogbericht dat tante Regina en nonkel Angelo in Boston in een bakstenen huis dicht tegen de haven woonden. Ik heb nog een beetje verder onderzoek verricht betreffende hun woonst en de omgeving waarin die stond. Hun huis in East 5th Street was eigendom van een man die Daniel Marotta noemde. Terwijl Angelo was geboren in Noord-Italië, woonden hij en tante Regina niet in het meest Italiaanse deel van Boston, wat in feite Noord-Boston was. Zij woonden echter in Zuid-Boston, in een in hoofdzaak Ierse buurt was.


Huis in Boston (in het midden) van tante Regina Andreoli

 
De tram reed door East Fourth Street, dus het vergde slechts een korte wandeling om daar te geraken. Een kruidenierszaak met paardenkarren voor thuislevering bevond zich in East Fifth Street zelf. Vandaag bestaan ook nog de imposante gebouwen van het South Boston Power House van de Edison Electric Illuminating Company, vlak naast het water van de haven en op ongeveer vijf minuten stappen van waar tante Regina woonde.

Detail van het oude South Boston Power House

Waarschijnlijk brachten tante Regina en nonkel Angelo tijd door op het nabijgelegen City Point Beach en gingen ze kijken naar Castle Island. Ik kan slechts raden wat ze allemaal hebben gezien of hebben gedaan gedurende de jaren die ze in Boston woonden. Het moet toen echter ook al een levendige stad zijn geweest. Ik geloof echt dat ze moeten hebben genoten van hun tijd in Boston, voor ze verder trokken naar Worcester...

dinsdag 2 mei 2017

Jan Jacobus Brusten (1738)

For many years I have been facing what in genealogy is often called a brick wall. Basically it defines the point were a genealogist is stuck with their research about a family member. My brick wall has been Jan Jacobus Brusten, my 5 times great-grandfather who was baptized about 1738 in Körrenzig, a village in present day Germany.

In the 1805 death register of the village of Eksel is written that Jan Jacobus was born in Körrenzig and was the son of another Jan Jacobus Brusten (in French: Jean Jacques Brusten) and of Maria Helena Ariëns. Also according to the death record, both of Jan's parents died in Körrenzig.

Detail of the death record of Jan Jacobus Brusten (1805)

In an attempt to finally break this brick wall, I started looking at any person I could find with the Brusten last name that lived in the village of Körrenzig in the early 18th century.

Eventually I found the following two families:

1) Gerardi Brusten and Elisabeth Grunter who had at least four children:
- Joannes Henricus Brusten
- Maria Agnes Brusten
- Joannes Bernardus Brusten
- Johanna Margaretha Brusten

2) Wilhelm Brusten and Maria Rommerskirchen who had at least five children:
- Jacobus Brusten
- Anna Catharina Brusten
- Maria Brigida Brusten
- Joannes Mattheus Brusten
- Joannes Jacobus Brusten

Doing some further research, I learned that in fact Gerardi and Wilhelm were brothers. Their parents were Joannes Brausten and Helena Reinartz. Interesting fact is that Joannes' last name is spelled differently in different registers. The spelling variations I came across are Prausten, Brausten, Brosten and Brusten.

Joannes and Helena got married in 1738 in nearby Erkelenz in the Duchy of Jülich. Apparently they had at least six children:
- Jan Jacobus Brausten
- Henricus Brausten
- Anna Maria Brausten
- Mathias Brausten
- Joannes Wilhelmus Brausten (this is Wilhelm Brusten mentioned before)
- Joannes Gerard Brausten (this is Gerardi Brusten mentioned before)

Apparently, the oldest child, Jan Jacobus Brausten, was born in 1738 in Körrenzig. Since this is the only match I was able to find, I really think this must be the same person as my 5 times great-grandfather Jan Jacobus Brusten. One question I do have is why the name of Maria Helena Ariëns (mentioned on the 1805 death record) doesn't match with the name of Helena Reinartz. Currently I do not have an explanation for this apparent mismatch.

As for his father, Joannes Brausten, I learned that he was born in 1707 in Erkelenz to Severinus Brausten and Catharina Ollers. In 1707, the city of Erkelenz was still part of the Spanish Netherlands as it belonged to the Upper Guelders. Severinus and Catharina had married in Erkelenz in 1697.


To visualize the migration of the Brusten family I created the above map starting from Erkelenz and Körrenzig in the late 17th and early 18th century, in a first movement to the cities of Eksel, Bree, Wijchmaal and Peer in the second half of the 18th century. Next, in the late 19th century and the early 20th century, the pattern splits in three: a first branch in Antwerp, a second branch in Louvain and a third branch in the Liege region.



*
*      *



Gedurende verscheidene jaren kijk ik reeds aan tegen wat in stambookundige kringen een bakstenen muur wordt genoemd. Zulke muur duidt op het punt waar een genealoog vast zit in zijn onderzoek naar een familielid. Mijn bakstenen muur is reeds lang Jan Jacobus Brusten, mijn 5 keer overgrootvader die werd gedoopt rond 1738 in Körrenzig, een dorp in het huidige Duitsland.

In de overlijdensregisters van 1805 van het dorp Eksel is geschreven dat Jan Jacobus werd geboren in Körrenzig en dat hij de zoon was van een andere Jan Jacobus Brusten (in het Frans: Jean Jacques Brusten) en van Maria Helena Ariëns. Ook nog volgens zijn overlijdensakte overleden zijn beide ouders in Körrenzig.

Detail van de inschrijving in het overlijdensregister betreffende Jan Jacobus Brusten (1805)

In een poging om uiteindelijk deze bakstenen muur te doorbreken, ben ik eens gaan kijken welke personen met de Brusten familienaam ik makkelijk kon vinden in Körrenzig gedurende de 18de eeuw.

Uiteindelijk vond ik de volgende twee families:

1) Gerardi Brusten en Elisabeth Grunter die minstens vier kinderen hadden:
- Joannes Henricus Brusten
- Maria Agnes Brusten
- Joannes Bernardus Brusten
- Johanna Margaretha Brusten

2) Wilhelm Brusten en Maria Rommerskirchen die minstens vijf kinderen hadden:
- Jacobus Brusten
- Anna Catharina Brusten
- Maria Brigida Brusten
- Joannes Mattheus Brusten
- Joannes Jacobus Brusten

Uit verder onderzoek is gebleken dat Gerardi en Wilhelm in feite broers waren. Hun ouders waren Joannes Brausten en Helena Reinartz. Het is interessant om te zien dat de familienaam van Joannes anders werd gespeld in verschillende registers. De spellingsvariaties die ik ben tegengekomen zijn Prausten, Brausten, Brosten en Brusten.

Joannes en Helena huwden in 1738 in het nabijgelegen Erkelenz in het Hertogdom Gulik. Blijkbaar hadden ze eigenlijk minstens zes kinderen:
- Jan Jacobus Brausten
- Henricus Brausten
- Anna Maria Brausten
- Mathias Brausten
- Joannes Wilhelmus Brausten (dit is Wilhelm Brusten hiervoor vernoemd)
- Joannes Gerard Brausten (dit is Gerardi Brusten hiervoor vernoemd)

Het oudste kind, Jan Jacobus Brausten, werd geboren in 1738 in Körrenzig. Aangezien dit de enige mogelijke match is die ik heb kunnen vinden, ben ik er vrij zeker van dat dit dezelfde persoon is als mijn 5 keer overgrootvader Jan Jacobus Brusten. Ik vraag me wel af waarom de naam van Maria Helena Ariëns (zoals vermeld in het voornoemde overlijdensregister van 1805) niet overeenstemt met de naam van Helena Reinartz. Op het ogenblik heb ik daarvoor nog geen verklaring.

Wat de vader betreft, Joannes Brausten, heb ik ontdekt dat deze werd geboren in 1707 in Erkelenz. Zijn ouders waren Severinus Brausten en Catharina Ollers. In 1707 maakte de stad Erkelenz nog deel uit van de Spaanse Nederlanden aangezien Erkelenz nog deel uitmaakte van het kwartier Opper-Gelre van het Hertogdom Gelre. Severinus en Catharina huwden in Erkelenz in 1697.


Teneinde de migratie van de Brusten familie te visualiseren heb ik de bovenstaande map gemaakt, vertrekkende van Erkelenz en Körrenzig in de late 17de eeuw en de vroege 18de eeuw, in een eerste beweging naar de dorpen Eksel, Bree, Wijchmaal en Peer in de tweede helft van de 18de eeuw. Vervolgens, in de tweede helft van de 19de eeuw en het begin van de 20ste eeuw, splitste het patroon zich in drie: een eerste tak in Antwerpen, een tweede tak in Leuven en een derde tak in de regio van Luik.

zondag 26 februari 2017

The cat on Aunt Marieke's grave



The cat on Aunt Marieke's tomb

A little while ago I was able to look at some documents at the city archives of Antwerp. Some of the documents related to the burial plot of my great-grand aunt Marieke Brusten and her second husband, Adolphe Stellfeld.

I decided to go over to the cemetery at the Antwerp district of Deurne to have a look at their grave. As I was looking at the grave, which is still in pretty good condition, a black cat came running over to me, curious to see what I was doing there. The tomb is made of Belgian blue stone and bears a cross adorned with some flowers. In front of the tomb is a big flower pot that only held some grass and moss.

As I was planting some flowers in the pot, that cat was watching my every move from up close. It was running around my legs, then it stood on the side of the flower pot, next it sat down on the tomb and then again it came over and stood on my foot...

Inspection of the flowers

As I removed some dead wood that had fallen all around the grave probably due to some heavy winds last week, the cat started jumping after the branches trying to catch them as I was dragging them away from the tomb.

My new friend walked alongside me all the way to the exit of the cemetery. Only as I walked through the exit gate, it decided to sit down and watch me leave.




Aunt Marieke's husband, Adolphe Stellfeld, was a lawyer of German descent. His parents and his brother are burried at the same cemetery, but much coser to the church. His brother, Jean August Stellfeld, was a judge and a collector of antique musical instruments and musical scores. He lived in a huge house in Antwerp.


The house of Jean August Stellfeld

After Jean August Stellfeld died, his collection of musical instruments and scores was sold to the University of Michigan. The University of Michigan currently still owns the Stellfeld collection.

Grave of Jean A. Stellfeld and his wife


Adolphe and Jean actually had three more siblings: two sisters named Maria and Victoria, and another brother called Fredericus. While their parents were born in Belgium, their grandfather Christianus had been born in the Duchy of Brunswick in the 1820's. At that time, Brunswick was one of the states of the German Confederation.

In Belgium, the Stellfeld family owned a store in which they sold fur coats. I guess business was going quite well as they made enough money to have at least two of their sons go to university and get a law degree.

In the papers at the city archives I did come across a letter that showed the letterhead of the law firm of uncle Adolphe.


Adolphe was burried in september 1949. His first wife, aunt Marieke had died nineteen years before that, in 1930. Uncle Adolphe did get married again after aunt Marieke died to a woman named Marguerite Verspreeuwen. Marguerite died only a few months after Adolphe and was burried in the same grave as Adolphe and Marieke.




*

*     *





De kat op het graf van tante Marieke

Een tijdje geleden had ik de kans om enkele documenten in te kijken in het stadsarchief van de stad Antwerpen betreffende het plot van het graf van overgroottante Marieke Brusten en haar tweede echtgenoot, Adolphe Stellfeld.

Ik besliste om naar de begraafplaats te gaan in het Antwerpse district Deurne om een kijkje te nemen naar dit graf. Terwijl ik naar het graf stond te kijken, dat zich overigens nog in vrij goede toestand bevindt, kwam er een zwarte kat aangelopen, nieuwsgierig om te zien wat ik daar kwam doen. De tombe is vervaardigd uit arduin en draagt een kruis versierd met bloemen. Voor de tombe staat een grote bloempot waarin enkel wat gras en mos zat.

Terwijl ik enkele bloemen was aan het planten in de bloempot, kwam die kat van dichtbij alles aanschouwen. Ze liep langs mijn benen, dan stond ze op de rand van de bloempot, dan weer ging ze op het graf zitten, om vervolgens op mijn voet te komen staan...

Inspectie van de bloemen

Terwijl ik een aantal afgevallen takken verwijderde die langs het graf lagen, besprong de kat de takken om ze te proberen vangen, terwijl ik ze wegsleepte van de tombe.

Mijn nieuwe vriend wandelde langs mijn zijde de hele weg terug naar de uitgang van de begraafplaats. Pas wanneer ik  me door de poort naar buiten begaf, ging ze zitten en keek ze hoe ik weg stapte.




De man van tante Marieke, Adolphe Stellfeld, was een advocaat van Duitse origine. Zijn ouders en zijn broer zijn ook op dezelfde begraafplaats begraven, doch, veel dichter bij de kerk. Zijn broer, Jean August Stellfeld, was een rechter en een verzamelaar van antieke muziekinstrumenten en partituren. Hij woonde in een heel groot huis in Antwerpen.


Het huis van Jean August Stellfeld

Nadat Jean August Stellfeld stierf, werd zijn verzameling muziekinstrumenten en partituren gekocht door de universiteit van Michigan. De universiteit van Michigan bezit heden nog steeds de Stellfeld verzameling.

Graf van Jean A. Stellfeld en zijn echtgenote


Adolphe en Jean hadden in feite nog twee zussen Maria en Victoria, en ook nog een broer Fredericus. Terwijl hun ouders waren geboren in België, was hun grootvader Christianus Stellfeld in de jaren 1820 geboren in het Hertogdom Brunswijk. Toen was Brunswijk een staat van de Duitse Confederatie.

In België, baatte de Stellfeld familie een bonthandel uit. Ik vermoed dat de zaken goed gingen, vermits minstens twee zonen uit het gezin universitaire studies konden volgen.

In de papieren van het stadsarchief kwam ik ook een brief tegen met het briefhoofd van het cabinet van nonkel Adolphe.


Adolphe werd begraven in september 1949. Zijn eerste vrouw, tante Marieke was negentien jaar eerder overleden, in 1930. Nonkel Adolphe hertrouwde na het overlijden van tante Marieke met een vrouw die Marguerite Verspreeuwen noemde. Marguerite overleed slechts enkele maanden na Adolphe en werd begraven in hetzelfde graf als Adolphe en Marieke.