zaterdag 10 juni 2017

The newspaper of aunt Helena

I came across this picture of great-grand aunt Helena Brusten reading a newspaper. I'm not sure who the lady on the right is. It might have been a friend or maybe her sister-in-law. I would really like to know when this picture was taken. It looks like they were sitting on the beach and it must have been quite warm outside looking at their clothes...




I have tested the capabilities of my scanner by scanning the newspaper in the picture at a very high resolution and then enhancing the image with image processing software. Part of the main title is really clear now "backs the labour government". Other than that it's really difficult to read anything but the name of this British newspaper "Daily Herald". The Daily Herald was published on a daily basis from 1912 to 1964.
 
 
 
Further the front page seems to show a record with a big number 45. I assume it must have been a 45 rpm record. While 45 rpm records were first introduced in the very late 1940's, they only became very popular in the 1950's, so this picture must have been taken after WWII.
 
Finally, all I could identify on this front page is somehting that looks like a blimp or a zeppelin and in the lower right corner a vintage looking add for, I think, a washing machine with a brand name ending in "MASTER". I'll take a look in the UK Trademark register to see if I can find any leads there.
 
So, based on all of the above, my best guess is that this picture was probably taken in a spring or summer month, somewhere in the 1950's or the early 1960's.
 
This type of detective work is so much fun... Anyone else has any tips?

maandag 5 juni 2017

Tracking down Aunt Regina - Part 4

 
After writing three blog posts relating to my search for information on great-grand aunt Regina, I didn't think I would have any new finds any time soon. Of course, while doing genealogy research, there might always be a surprise just around the corner. I sure was happy when I came across a 1909 wedding announcement relating to the upcoming marriage between aunt Regina and a man named Petrus Johannes Deckers. For a second this had me confused, because all my records and the family stories say that aunt Regina was married to uncle Angelo Andreoli and moved with him to Massachusetts.
 
Then I remembered that, about ten years ago, cousin Josee Tyerman, who lived in the United Kingdom, had told me over the phone that aunt Regina had first been briefly married a man with Dutch roots, but she didn't remember his name. This marriage didn't last and aunt Regina remarried with uncle Angelo.
 
I need to do some further research and am waiting for more records to become publicly available, however, I did learn already that aunt Regina was a hairdresser in 1909, while her future husband, Petrus, was a baker living in the Belgian city of Antwerp. I don't know the reason for their divorce or how long exactly the marriage lasted. I do know that, twelve years after her first marriage, aunt Regina emigrated with her second husband to the United States in 1921, so that was only a few years after the Great War had ended.  
 
I mentioned in a previous blog post that Aunt Regina and Uncle Angelo were living in a brick house close to the harbour. I did a little bit more research on their Boston residence and neighbourhood. Their house in East 5th Street was owned by a man named Daniel Marotta. While uncle Angelo was born in northern Italy, he and aunt Regina didn't end up in the most Italian part of Boston, which was North Boston. In fact they lived in South Boston in a mainly Irish neighbourhood.


Boston residence of Aunt Regina Andreoli (in the middle)
 
The streetcar drove through East Fourth Street, so it took just a short walk to get there. A grocery store with horse-drawn delivery wagons was located in East Fifth Street. Today, also the big buildings of the South Boston Power House of the Edison Electric Illuminating Company still exist, right next to the water and at a five minutes walk from where aunt Regina lived.

Detail of the old South Boston Power House
Probably Aunt Regina and Uncle Angelo spent time on nearby City Point Beach and went to have a look at Castle Island. I can only imagine the things they saw and did during their years living in Boston. It must have been a vibrant city, also back then. I really believe they must have enjoyed their time in Boston, before they moved to Worcester...
 
 
 
 
*
 
*       *
 
 
 
 
Nadat ik reeds drie blogberichten heb geschreven betreffende mijn zoektocht naar informatie over overgroottante Regina, dacht ik niet gauw op nieuwe vondsten te zullen stoten. Natuurlijk, tijdens stamboomonderzoek, kan er altijd een verrassing om de hoek liggen. Ik was in elk geval blij wanneer ik op een huwelijksaankondiging stootte van 1909 betreffende het nakende huwelijk tussen Regina en een man die Petrus Johannes Deckers heette. Dit bracht me wel even in de war want alle documenten en familieverhalen tot nu toe toonden aan dat tante Regina was gehuwd met nonkel Angelo Andreoli en met hem naar Massachusetts in de Verenigde Staten was verhuisd.
 
Toen herinnerde ik met echter dat, ongeveer tien jaar geleden, nicht Josee Tyerman, die in het Verenigd Koninkrijk woonde, me over de telefoon heeft verteld dat tante Regina eerst kortstondig gehuwd was met een man van Nederlandse afkomst, maar ze herinnerde zich zijn naam niet meer. Dit huwelijk hieldt niet stand en Regina huwde daarna met nonkel Angelo.
 
Ik moet nog verdere opzoekingen doen en wacht op het publiek worden van bepaalde akten, echter, ik leerde inmiddels wel dat tante Regina in 1909 kapster was, terwijl haar toekomstige echtgenoot een bakker was die in Antwerpen woonde. Ik ken niet de oorzaak van hun echtscheiding of hoe lang het huwelijk heeft geduurd. Ik weet wel dat, twaalf jaar na haar eerste huwelijk, tante Regina emigreerde met haar tweede echtgenoot naar de Verenigde Staten in 1921, dus dat was slechts enkele jaren na het einde van de Grote Oorlog.  
 
Ik vermeldde in een vorig blogbericht dat tante Regina en nonkel Angelo in Boston in een bakstenen huis dicht tegen de haven woonden. Ik heb nog een beetje verder onderzoek verricht betreffende hun woonst en de omgeving waarin die stond. Hun huis in East 5th Street was eigendom van een man die Daniel Marotta noemde. Terwijl Angelo was geboren in Noord-Italië, woonden hij en tante Regina niet in het meest Italiaanse deel van Boston, wat in feite Noord-Boston was. Zij woonden echter in Zuid-Boston, in een in hoofdzaak Ierse buurt was.


Huis in Boston (in het midden) van tante Regina Andreoli

 
De tram reed door East Fourth Street, dus het vergde slechts een korte wandeling om daar te geraken. Een kruidenierszaak met paardenkarren voor thuislevering bevond zich in East Fifth Street zelf. Vandaag bestaan ook nog de imposante gebouwen van het South Boston Power House van de Edison Electric Illuminating Company, vlak naast het water van de haven en op ongeveer vijf minuten stappen van waar tante Regina woonde.

Detail van het oude South Boston Power House

Waarschijnlijk brachten tante Regina en nonkel Angelo tijd door op het nabijgelegen City Point Beach en gingen ze kijken naar Castle Island. Ik kan slechts raden wat ze allemaal hebben gezien of hebben gedaan gedurende de jaren die ze in Boston woonden. Het moet toen echter ook al een levendige stad zijn geweest. Ik geloof echt dat ze moeten hebben genoten van hun tijd in Boston, voor ze verder trokken naar Worcester...

dinsdag 2 mei 2017

Jan Jacobus Brusten (1738)

For many years I have been facing what in genealogy is often called a brick wall. Basically it defines the point were a genealogist is stuck with their research about a family member. My brick wall has been Jan Jacobus Brusten, my 5 times great-grandfather who was baptized about 1738 in Körrenzig, a village in present day Germany.

In the 1805 death register of the village of Eksel is written that Jan Jacobus was born in Körrenzig and was the son of another Jan Jacobus Brusten (in French: Jean Jacques Brusten) and of Maria Helena Ariëns. Also according to the death record, both of Jan's parents died in Körrenzig.

Detail of the death record of Jan Jacobus Brusten (1805)

In an attempt to finally break this brick wall, I started looking at any person I could find with the Brusten last name that lived in the village of Körrenzig in the early 18th century.

Eventually I found the following two families:

1) Gerardi Brusten and Elisabeth Grunter who had at least four children:
- Joannes Henricus Brusten
- Maria Agnes Brusten
- Joannes Bernardus Brusten
- Johanna Margaretha Brusten

2) Wilhelm Brusten and Maria Rommerskirchen who had at least five children:
- Jacobus Brusten
- Anna Catharina Brusten
- Maria Brigida Brusten
- Joannes Mattheus Brusten
- Joannes Jacobus Brusten

Doing some further research, I learned that in fact Gerardi and Wilhelm were brothers. Their parents were Joannes Brausten and Helena Reinartz. Interesting fact is that Joannes' last name is spelled differently in different registers. The spelling variations I came across are Prausten, Brausten, Brosten and Brusten.

Joannes and Helena got married in 1738 in nearby Erkelenz in the Duchy of Jülich. Apparently they had at least six children:
- Jan Jacobus Brausten
- Henricus Brausten
- Anna Maria Brausten
- Mathias Brausten
- Joannes Wilhelmus Brausten (this is Wilhelm Brusten mentioned before)
- Joannes Gerard Brausten (this is Gerardi Brusten mentioned before)

Apparently, the oldest child, Jan Jacobus Brausten, was born in 1738 in Körrenzig. Since this is the only match I was able to find, I really think this must be the same person as my 5 times great-grandfather Jan Jacobus Brusten. One question I do have is why the name of Maria Helena Ariëns (mentioned on the 1805 death record) doesn't match with the name of Helena Reinartz. Currently I do not have an explanation for this apparent mismatch.

As for his father, Joannes Brausten, I learned that he was born in 1707 in Erkelenz to Severinus Brausten and Catharina Ollers. In 1707, the city of Erkelenz was still part of the Spanish Netherlands as it belonged to the Upper Guelders. Severinus and Catharina had married in Erkelenz in 1697.


To visualize the migration of the Brusten family I created the above map starting from Erkelenz and Körrenzig in the late 17th and early 18th century, in a first movement to the cities of Eksel, Bree, Wijchmaal and Peer in the second half of the 18th century. Next, in the late 19th century and the early 20th century, the pattern splits in three: a first branch in Antwerp, a second branch in Louvain and a third branch in the Liege region.



*
*      *



Gedurende verscheidene jaren kijk ik reeds aan tegen wat in stambookundige kringen een bakstenen muur wordt genoemd. Zulke muur duidt op het punt waar een genealoog vast zit in zijn onderzoek naar een familielid. Mijn bakstenen muur is reeds lang Jan Jacobus Brusten, mijn 5 keer overgrootvader die werd gedoopt rond 1738 in Körrenzig, een dorp in het huidige Duitsland.

In de overlijdensregisters van 1805 van het dorp Eksel is geschreven dat Jan Jacobus werd geboren in Körrenzig en dat hij de zoon was van een andere Jan Jacobus Brusten (in het Frans: Jean Jacques Brusten) en van Maria Helena Ariëns. Ook nog volgens zijn overlijdensakte overleden zijn beide ouders in Körrenzig.

Detail van de inschrijving in het overlijdensregister betreffende Jan Jacobus Brusten (1805)

In een poging om uiteindelijk deze bakstenen muur te doorbreken, ben ik eens gaan kijken welke personen met de Brusten familienaam ik makkelijk kon vinden in Körrenzig gedurende de 18de eeuw.

Uiteindelijk vond ik de volgende twee families:

1) Gerardi Brusten en Elisabeth Grunter die minstens vier kinderen hadden:
- Joannes Henricus Brusten
- Maria Agnes Brusten
- Joannes Bernardus Brusten
- Johanna Margaretha Brusten

2) Wilhelm Brusten en Maria Rommerskirchen die minstens vijf kinderen hadden:
- Jacobus Brusten
- Anna Catharina Brusten
- Maria Brigida Brusten
- Joannes Mattheus Brusten
- Joannes Jacobus Brusten

Uit verder onderzoek is gebleken dat Gerardi en Wilhelm in feite broers waren. Hun ouders waren Joannes Brausten en Helena Reinartz. Het is interessant om te zien dat de familienaam van Joannes anders werd gespeld in verschillende registers. De spellingsvariaties die ik ben tegengekomen zijn Prausten, Brausten, Brosten en Brusten.

Joannes en Helena huwden in 1738 in het nabijgelegen Erkelenz in het Hertogdom Gulik. Blijkbaar hadden ze eigenlijk minstens zes kinderen:
- Jan Jacobus Brausten
- Henricus Brausten
- Anna Maria Brausten
- Mathias Brausten
- Joannes Wilhelmus Brausten (dit is Wilhelm Brusten hiervoor vernoemd)
- Joannes Gerard Brausten (dit is Gerardi Brusten hiervoor vernoemd)

Het oudste kind, Jan Jacobus Brausten, werd geboren in 1738 in Körrenzig. Aangezien dit de enige mogelijke match is die ik heb kunnen vinden, ben ik er vrij zeker van dat dit dezelfde persoon is als mijn 5 keer overgrootvader Jan Jacobus Brusten. Ik vraag me wel af waarom de naam van Maria Helena Ariëns (zoals vermeld in het voornoemde overlijdensregister van 1805) niet overeenstemt met de naam van Helena Reinartz. Op het ogenblik heb ik daarvoor nog geen verklaring.

Wat de vader betreft, Joannes Brausten, heb ik ontdekt dat deze werd geboren in 1707 in Erkelenz. Zijn ouders waren Severinus Brausten en Catharina Ollers. In 1707 maakte de stad Erkelenz nog deel uit van de Spaanse Nederlanden aangezien Erkelenz nog deel uitmaakte van het kwartier Opper-Gelre van het Hertogdom Gelre. Severinus en Catharina huwden in Erkelenz in 1697.


Teneinde de migratie van de Brusten familie te visualiseren heb ik de bovenstaande map gemaakt, vertrekkende van Erkelenz en Körrenzig in de late 17de eeuw en de vroege 18de eeuw, in een eerste beweging naar de dorpen Eksel, Bree, Wijchmaal en Peer in de tweede helft van de 18de eeuw. Vervolgens, in de tweede helft van de 19de eeuw en het begin van de 20ste eeuw, splitste het patroon zich in drie: een eerste tak in Antwerpen, een tweede tak in Leuven en een derde tak in de regio van Luik.

zondag 26 februari 2017

The cat on Aunt Marieke's grave



The cat on Aunt Marieke's tomb

A little while ago I was able to look at some documents at the city archives of Antwerp. Some of the documents related to the burial plot of my great-grand aunt Marieke Brusten and her second husband, Adolphe Stellfeld.

I decided to go over to the cemetery at the Antwerp district of Deurne to have a look at their grave. As I was looking at the grave, which is still in pretty good condition, a black cat came running over to me, curious to see what I was doing there. The tomb is made of Belgian blue stone and bears a cross adorned with some flowers. In front of the tomb is a big flower pot that only held some grass and moss.

As I was planting some flowers in the pot, that cat was watching my every move from up close. It was running around my legs, then it stood on the side of the flower pot, next it sat down on the tomb and then again it came over and stood on my foot...

Inspection of the flowers

As I removed some dead wood that had fallen all around the grave probably due to some heavy winds last week, the cat started jumping after the branches trying to catch them as I was dragging them away from the tomb.

My new friend walked alongside me all the way to the exit of the cemetery. Only as I walked through the exit gate, it decided to sit down and watch me leave.




Aunt Marieke's husband, Adolphe Stellfeld, was a lawyer of German descent. His parents and his brother are burried at the same cemetery, but much coser to the church. His brother, Jean August Stellfeld, was a judge and a collector of antique musical instruments and musical scores. He lived in a huge house in Antwerp.


The house of Jean August Stellfeld

After Jean August Stellfeld died, his collection of musical instruments and scores was sold to the University of Michigan. The University of Michigan currently still owns the Stellfeld collection.

Grave of Jean A. Stellfeld and his wife


Adolphe and Jean actually had three more siblings: two sisters named Maria and Victoria, and another brother called Fredericus. While their parents were born in Belgium, their grandfather Christianus had been born in the Duchy of Brunswick in the 1820's. At that time, Brunswick was one of the states of the German Confederation.

In Belgium, the Stellfeld family owned a store in which they sold fur coats. I guess business was going quite well as they made enough money to have at least two of their sons go to university and get a law degree.

In the papers at the city archives I did come across a letter that showed the letterhead of the law firm of uncle Adolphe.


Adolphe was burried in september 1949. His first wife, aunt Marieke had died nineteen years before that, in 1930. Uncle Adolphe did get married again after aunt Marieke died to a woman named Marguerite Verspreeuwen. Marguerite died only a few months after Adolphe and was burried in the same grave as Adolphe and Marieke.




*

*     *





De kat op het graf van tante Marieke

Een tijdje geleden had ik de kans om enkele documenten in te kijken in het stadsarchief van de stad Antwerpen betreffende het plot van het graf van overgroottante Marieke Brusten en haar tweede echtgenoot, Adolphe Stellfeld.

Ik besliste om naar de begraafplaats te gaan in het Antwerpse district Deurne om een kijkje te nemen naar dit graf. Terwijl ik naar het graf stond te kijken, dat zich overigens nog in vrij goede toestand bevindt, kwam er een zwarte kat aangelopen, nieuwsgierig om te zien wat ik daar kwam doen. De tombe is vervaardigd uit arduin en draagt een kruis versierd met bloemen. Voor de tombe staat een grote bloempot waarin enkel wat gras en mos zat.

Terwijl ik enkele bloemen was aan het planten in de bloempot, kwam die kat van dichtbij alles aanschouwen. Ze liep langs mijn benen, dan stond ze op de rand van de bloempot, dan weer ging ze op het graf zitten, om vervolgens op mijn voet te komen staan...

Inspectie van de bloemen

Terwijl ik een aantal afgevallen takken verwijderde die langs het graf lagen, besprong de kat de takken om ze te proberen vangen, terwijl ik ze wegsleepte van de tombe.

Mijn nieuwe vriend wandelde langs mijn zijde de hele weg terug naar de uitgang van de begraafplaats. Pas wanneer ik  me door de poort naar buiten begaf, ging ze zitten en keek ze hoe ik weg stapte.




De man van tante Marieke, Adolphe Stellfeld, was een advocaat van Duitse origine. Zijn ouders en zijn broer zijn ook op dezelfde begraafplaats begraven, doch, veel dichter bij de kerk. Zijn broer, Jean August Stellfeld, was een rechter en een verzamelaar van antieke muziekinstrumenten en partituren. Hij woonde in een heel groot huis in Antwerpen.


Het huis van Jean August Stellfeld

Nadat Jean August Stellfeld stierf, werd zijn verzameling muziekinstrumenten en partituren gekocht door de universiteit van Michigan. De universiteit van Michigan bezit heden nog steeds de Stellfeld verzameling.

Graf van Jean A. Stellfeld en zijn echtgenote


Adolphe en Jean hadden in feite nog twee zussen Maria en Victoria, en ook nog een broer Fredericus. Terwijl hun ouders waren geboren in België, was hun grootvader Christianus Stellfeld in de jaren 1820 geboren in het Hertogdom Brunswijk. Toen was Brunswijk een staat van de Duitse Confederatie.

In België, baatte de Stellfeld familie een bonthandel uit. Ik vermoed dat de zaken goed gingen, vermits minstens twee zonen uit het gezin universitaire studies konden volgen.

In de papieren van het stadsarchief kwam ik ook een brief tegen met het briefhoofd van het cabinet van nonkel Adolphe.


Adolphe werd begraven in september 1949. Zijn eerste vrouw, tante Marieke was negentien jaar eerder overleden, in 1930. Nonkel Adolphe hertrouwde na het overlijden van tante Marieke met een vrouw die Marguerite Verspreeuwen noemde. Marguerite overleed slechts enkele maanden na Adolphe en werd begraven in hetzelfde graf als Adolphe en Marieke.


zaterdag 4 februari 2017

The blessed genealogist - Finding Aunt Alice (2017)

Last week I decided to go and try to find a grave of a distant relative at the huge cemetery of Berchem, just to the south of the Belgian city of Antwerp. I was definitely surprised by the size of this cemetery and it took me quite some time to locate the grave I was looking for. While I might write a blog post about that relative in my other blog, I already wanted to share something I discovered as I was walking between the many old graves at the Berchem cemetery.

Of all of the relatives I have been researching, probably I have been spending most time on my great grand aunt Alice Brusten, the opera singer. Reason I spent so much time on collecting every bit of information I could get my hands on is because my dear late aunt Annemie had asked me if I could help her find out more about aunt Alice.

The last couple of weeks I had spent quite some time on gathering information about the husband of aunt Alice, uncle Maurice Van Bladel, because a student reporter had contacted me to ask questions about uncle Maurice as he was preparing a report on forgotten Olympic Arts medal winners.

Now as I was walking through that graveyard I suddenly stopped walking as I saw a huge tombstone of the Van Bladel family. I walked over and tried to read the letters on it and there they were... The names of my great grand aunt Alice and her husband uncle Maurice!

I literally had to lean on the tomb to keep myself from falling down. I tell you, if you learn so much about these long lost relatives, you really start to care about them. And then of course I instantly regretted I didn't locate this grave while I still could tell my aunt about it... Yes, all that got me teary for a second. But as I walked away from that cemetery, I was smiling. Wondering how that just happened...


Van Bladel family grave




*

*         *





Vorige week besloot ik op de begraafplaats van Berchem op zoek te gaan naar het graf van een verre aanverwant. Ik was zeker verrast door de grootte van deze begraafplaats en het vergde heel wat tijd alvorens ik het graf had gevonden waar ik naar op zoek was. Over dat familielid zal ik misschien later nog een bericht schrijven in mijn andere blog. Intussen had ik toch graag al een ontdekking gedeeld  die ik deed terwijl ik rondliep tussen de vele oude graftomben op de Berchemse begraafplaats.

Van alle familieleden waar ik onderzoek naar heb gedaan, heb ik waarschijnlijk het meeste tijd besteed aan mijn overgroottante Alice Brusten, de opera zangeres. De reden dat ik zo veel tijd heb gespendeerd om zoveel mogelijk over haar te weten te komen is omdat mijn tante Annemie me destijds had gevraagd of ik haar kon helpen om meer informatie te vinden over tante Alice.

De voorbije weken heb ik dan weer aardig wat tijd gespendeerd om meer te weten te komen over de echtgenoot van tante Alice, nonkel Maurice Van Bladel, omdat een student journalistiek me had gecontacteerd en vragen had gesteld in verband met nonkel Maurice omdat hij een werkstuk was aan het voorbereiden over de vergeten olympische medaillewinnaars in de kunstdisciplines.

Terwijl ik door de begraafplaats stapte, stopte ik plots omdat ik een grote grafsteen zag van een familie Van Bladel. Het kostte me enige moeite om de namen te lezen op de grafsteen, maar daar waren ze... De namen van mijn overgroottante Alice en haar man, nonkel Maurice!

Ik moest me letterlijk vasthouden aan de graftombe om te verhinderen dat ik neerviel. Ik kan je zeggen, als je zo veel leert over die lang vergeten familieleden begin je er echt om te geven. Ik betreurde onmiddellijk dat ik dat graf niet had gevonden wanneer mijn tante nog leefde, zodat ik haar erover kon vertellen... Ik werd er even emotioneel van , maar wanneer ik weg stapte van de begraafplaats glimlachte ik. Me afvragend hoe dat net was gebeurd...


Familiegraf van de familie Van Bladel

dinsdag 31 januari 2017

Refugees, bombs and prisoner camps - the horrors of war (1943).


I mentioned in several previous blog posts that many relatives fled from Belgium during both World Wars. Most of the refugees in my family during the Great War ended up in the United Kingdom and France, while others found refuge in the Netherlands and, very few, in the United States.

During World War II it appears to have been more difficult to find a country to travel to, in an attempt to escape the horrors that were ongoing in the homeland. The majority of my relatives stayed in Belgium during WWII, despite the horrible conditions they endured. By way of illustration of the hardships, I included hereafter an account of what happened to some relatives during the War...

It was last week that I came across a document from 1943 relating to my great grandfather, Marcel Brusten, and being directed to the National Relief Fund. Great-grandpa made leather soccer balls for a living and was barely making any money during the war. On top of that he had been struggling with his health for months and only received a small allowance during his illness. His wife, my great-grandmother Julia, did not have any income and my 18-year old great-aunt Jean only earned a little bit of money at Bell Telephone Company and so the family relied heavily on the income of my grandfather Henri.

Grandfather was only 16 years old at the time he was working at the Erla factory. This was an old Minerva car factory in the Belgian village of Mortsel. During the occupation, the occupiers had turned this factory into a workshop where plane engines were being restored. The people working in this factory included many local citizens desperately in need of an income to support their families.

On April 5, 1943, the American Air Force dropped hundreds of bombs on the village of Mortsel, in an attempt to destroy the Erla factory. The outcome was absolutely devastating. Well over 900 citizens died, including more than 200 children as several bombs were dropped on schools. Some bombs did fall on the Erla factory, while my 16-year old grandfather was working there.

Graves of Belgian victims of the bombings over Mortsel (1943)

In a statement written by a lady working at the National Relief Fund at that time, Henri's condition was described as follows:

Son Henri was heavily wounded at Erla. Stood in hall I.  Was wounded on head, legs and broken arm. Is still in the hospital. Will not be better any time soon. Will stay there for quite a long time. Bruises over the entire body. 

Grandfather did get better eventually and the family managed to live through the War. I know that, like several other relatives, grandpa Henri was active in the Underground during the War. However, he was captured. While he did manage to escape, I've been told he was captured again and had to perform forced labour.

At the end of the War, grandfather was released from a work camp by Canadian troops. My great-aunt Jean told me years ago that when she was going to pick him up after his release, she barely recognised him because he had gained so much weight from all the food the Canadians had given to him.

Sadly not all relatives survived the prisoner camps, as explained in previous blog posts...

As I was looking through names of prisoners who died in the Dachau concentration camp near Munich, I did come across the name of a German man called Wilhelm Brusten. Wilhelm came from the village of Stetternich, which is only a few miles from Körrenzig, which is where I've been able to trace my oldest known Brusten relatives to. Since the Brusten last name is very rare and bearing in mind the great proximity of these villages, I'm sure there must be a family relationship between Wilhelm Brusten and the Belgian branch of the Brusten family. For him being a German citizen, I don't know what had happened for Wilhelm to end up as a forced laborer in a concentration camp.

It seems that also for him, there was no way out.



*

*      *




Ik vermelde al in eerdere blogberichten dat verschillende familieleden tijdens de twee wereldoorlogen wegvluchtten uit België. De meeste vluchtelingen in mijn familie tijdens de Grote Oorlog belandden in het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk, terwijl anderen konden vluchten naar Nederland, en slechts enkelen naar de Verenigde Staten.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het blijkbaar veel moeilijker om naar het buitenland te vluchten teneinde de gruwel thuis te ontlopen. De meerderheid van mijn familieleden bleef tijdens de Tweede Wereldoorlog in België, ondanks de verschrikkelijke omstandigheden die ze moesten doorstaan. Ter illustratie van die moeilijke tijd, geef ik hierna een schets van wat er met enkele familieleden gebeurde tijdens de oorlog...

Het was vorige week dat ik een document tegenkwam van 1943 betreffende mijn overgrootvader, Marcel Brusten, en dat betrekking had op een aanvraag tot vergoeding uit het rampenfonds. Overgrootvader verdiende geld door het maken van lederen voetballen, doch, tijdens de oorlog had hij nauwelijks inkomsten. Daarenboven had hij problemen met zijn gezondheid en ontving hij slechts een kleine ziekte-uitkering. Zijn vrouw, mijn overgrootmoeder Julia, had geen inkomen en mijn 18-jarige groottante Jean verdiende slechts een beetje op haar job bij Bell Telephone Company en het gezin hing dus in grote mate af van het inkomen van mijn grootvader Henri.

Grootvader was maar 16 jaar oud wanneer hij in de Erla fabriek werkte. Dat was de oude Minerva fabriek in Mortsel die tijdens de bezetting werd omgevormd in een werkplaats voor het herstellen van vliegtuigmotoren. De mensen die werkten in deze fabriek waren ook lokale burgers die nood hadden aan een inkomen om hun families te onderhouden.

Op 5 april 1943 dropte de Amerikaanse luchtmacht honderden bommen op het dorp Mortsel, teneinde de Erla fabriek te vernietigen. De gevolgen waren ronduit rampzalig. Ruim meer dan 900 burgers overleden, inclusief meer dan 200 kinderen vermits er bommen op scholen vielen. Er vielen ook bommen op de Erla fabriek, terwijl mijn 16-jarige grootvader daar aan het werk was.

Graven van Belgische slachtoffers van het bombardement op Mortsel (1943)

In een verklaring geschreven door de dame van het rampenfonds werd de toestand van Henri als volgt beschreven:

Zoon Henri werd ernstig gewond in Erla. Stond in hal I.  Gekwetst aan hoofd benen en gebroken arm. Is nog steeds in het gasthuis. Zal daar nog geruime tijd verblijven. Is nog lang niet aan de beterhand. Kneuzingen over het gehele lichaam. 

Grootvader kwam er bovenop en het gezin overleefde de oorlog. Ik weet dat grootvader Henri, net als vele andere familieleden, actief was in het Verzet. Hij werd echter gevangen genomen. Hoewel hij kon ontsnappen, is me verteld dat hij opnieuw werd gevangen genomen en dwangarbeid moest uitvoeren.

Op het einde van de oorlog werd grootvader bevrijd door Canadese soldaten. Mijn groottante Jean vertelde me jaren geleden dat, wanneer ze haar broer ging ophalen na zijn bevrijding, ze hem amper herkende omdat hij zo veel was bijgekomen van al het eten dat hij van de Canadezen had gekregen.

Jammer genoeg overleefden niet alle familieleden de strafkampen, zoals uitgelegd in vorige blogberichten...

Terwijl ik naar namen was aan het kijken van gevangenen die in het Dachau concentratiekamp zijn overleden, kwam ik de naam tegen van een Duitser die Wilhelm Brusten noemde. Wilhelm kwam uit het dorp Stetternich, dat slechts enkele kilometers verwijderd is van Körrenzig, waar ik de tot nu toe oudst bekende familieleden heb kunnen naar traceren. Aangezien Brusten een zeldzame naam is en afgaand op de nabijheid van Stetternich en Körrenzig, ben ik er zeker van dat er een familieverband moet bestaan tussen Wilhelm Brusten en de Belgische tak van de familie Brusten. Ik weet niet wat de reden was van zijn opsluiting in een concentratiekamp als dwangarbeider.

Blijkbaar was er ook voor hem geen enkele uitweg...

vrijdag 27 januari 2017

The heroic life of great grand uncle Jean Hippolyte Brusten

While some blog posts have already been dedicated to great-grand uncle Jean Hippolyte, I just wanted to share some more information about this remarkable man.

Hippolyte was born in July 1898 in the village of Bree in Belgium. He went to school up until when he was 16 years old and the Great War started. While the family initially moved to the United Kingdom, I know that uncle Hippolyte voluntarily served in the Belgian army during the Great War. He served from early 1916 untill after the War, in 1919.


Jean Hippolyte Brusten

As the war was still ongoing, uncle Hippolyte married Mary Barlow in July 1918. Aunt Mary was a native from Leeds in the United Kingdom. Eventually the couple had three sons and two daughters, however, sadly the youngest daughter, Josephine, died at a very young age.

After the Great War, uncle Hippolyte started working for the city of Antwerp, where he was first a driver but eventually held several positions. The below picture shows uncle Hippolyte at the time when he was the driver to the ambassador of the United States in Belgium.



Only this week I discovered that uncle Hippolyte did not only serve during the Great War, but that he was also a member of the armed resistance in Belgium, during the Second World War. In fact he was a member of the NKB, the same resistance group as the one his son, Freddy, was also active in.

While the facts that Hippolyte voluntarily joined the Belgian Army during the Great War and that he was active in The Underground during WWII already say a lot about his character, I do wish to add yet another event in which uncle Hippolyte chose to take on a courageous role...

In the summer of 1949, a few weeks after his 51st birthday, uncle Hippolyte was in the small village of Lillo just to the north of the city of Antwerp, along the shore of the Scheldt river. A group of amateur shrimp fishermen was on the pier stretching out over the Scheldt pulling their nets out of the water. A twelve year old boy, who was also on the pier, was leaning over the edge of the pier trying to look at the nets coming out of the water and lost his balance, resulting in the little lad falling into the river. As the little boy was just about to dissapear, Uncle Hippolyte threw himself into the river, still wearing all of his clothes, and, only with great efforts, managed to pull the boy safely to the river bank. As they reached the bank, a crowd was cheering...

Hippolyte and Mary

Uncle Hippolyte eventually died in January 1980. His wife, aunt Mary, had died only two months before him.





*
*     *




Hoewel er al enkele blogberichten zijn gewijd aan overgrootnonkel Jean Hippolyte, had ik toch nog graag wat verdere informatie over deze bijzondere man gedeeld.

Hippolyte werd geboren in juli 1898 in het Belgische dorp Bree. Hij ging tot zijn 16 jaar naar school, wanneer de Grote Oorlog startte. Terwijl de familie aanvankelijk naar het Verenigd Koninkrijk vluchtte weet ik dat nonkel Hippolyte vrijwillig diende in het Belgisch Leger tijdens de Grote Oorlog. Hij was bij de strijdkrachten van begin 1916 tot na de Oorlog, in 1919.


Jean Hippolyte Brusten

Nog terwijl de oorlog bezig was, huwde nonkel Hippolyte met Mary Barlow in juli 1918. Tante Mary was afkomstig van Leeds in het Verenigd Koninkrijk. Uiteindelijk kreeg het koppel drie zonen en twee dochters, doch, de jongste dochter, Josephine, overleed spijtig genoeg vroegtijdig.

Na de Grote Oorlog ging nonkel Hippolyte werken bij de stad Antwerpen waar hij eerst chauffeur was, maar waar hij uiteindelijk verschillende functies heeft uitgeoefend. In de onderstaande foto was Hippolyte chauffeur voor de ambassadeur van de Verenigde Staten van Amerika in België.



Pas deze week ontdekte ik dat nonkel Hippolyte niet enkel oud-strijder was van de Grote Oorlog, maar dat hij ook lid was van het gewapend verzet tijdens WOII. In feite was hij een lid van de NKB, dezelfde verzetsgroep als die waar zijn zoon, Freddy, was bij aangesloten.

Terwijl de feiten dat Hippolyte vrijwillig in het Belgisch Leger diende tijdens de Grote Oorlog en dat hij actief was in het Verzet tijdens WOII al veel zegt over zijn karakter, had ik toch graag nog een gebeurtenis vermeld waarbij nonkel Hippolyte ervoor koos om een dappere rol op zich te nemen...

In de zomer van 1949, enkele weken na zijn 51ste verjaardag, was nonkel Hippolyte in het dorp Lillo, net ten noorden van de stad Antwerpen, aan de oever van  de Schelde. Een groep amateur garnaalvissers stond op het ponton dat zich over de rivier uitstrekte de netten op te halen terwijl een twaalfjarige jongen die het spektakel stond te aanschouwen op het ponton zijn evenwicht verloor en onfortuinlijk in de rivier viel. Net wanneer de kleine knaap met de stroming dreigde te verdwijnen wierp nonkel Hippolyte zichzelf in de rivier, met al zijn kleren nog aan, waarna hij er met veel moeite in slaagde om de jongen veilig en wel terug naar de oever te brengen. Terwijl ze daar aankwamen werden ze door een menigte toegejuicht...

Hippolyte en Mary

Nonkel Hippolyte overleed uiteindelijk in januari 1980. Zijn echtgenote, tante Mary, was slechts twee maanden voor het overleden.